Nieuws
Adem uit
13 juni 2019
Maarten van Roozendaal
met Kim Soepnel (vanaf 1997 Egon Kracht)
Een rauwe romanticus met donkerbruine stem ogenschijnlijk uit het niets verscheen Maarten van Roozendaal op de Nederlandse podia en veroverde samen met bassiste Kim Soepnel al snel publiek, pers en de hoofdprijs van het Kleinkunst Festival in Amsterdam. Met melancholische liedjes over mislukkende mensen en tragikomische tegenslag. Wrange verhaaltjes waarin vaak een verrassende draai verhorgen zit. Sindsdien is het snel gegaan. Met een droom van een debuut-CD, een avondvullend programma en genoeg inspiratie voor steeds nieuwe nummers. Het alledaagse leven is vol bizarre mensen en onwaarschijnlijke gebeurtenissen, als je er maar oog voor hebt.
Met een fascinerend mengsel van weemoedige bluessongs en hijna cabareteske, komische liedjes roept de dichter-zanger zijn eigen wereld op, vol mensen die er maar in moeten leven omdat het nou eenmaal niet anders kan. Zijn repertoire is doorspekt van liefdesverdriet, dronkenschap en eenzaamheid. Zijn stem als grofkorrelig schuurpapier. Gevoelig, maar zonder enig vals sentiment dwingen de nummers tot luisteren en zijn kleine muzikale anekdotes leggen trefzeker de vinger op de zere plek van deze tijd. Maar geen zwartgalligheid zonder zelfspot. ‘We brengen sentiment in de goede zin van het woord’ zegt Van Roozendaal.
‘Het is niet alleen maar om te lachen, of alleen maar om te huilen. Het kan ook allebei – dat is zelfs het mooiste’. Een podium, een piano en een contrabas. Voldoende sober om tekst en muziek alle aandacht te geven die zij verdienen. Maarten van Roozendaal kan muziek, tekst, piano en zang achter zijn naam zetten. Met Kim Soepnel maakte hij arrangementen en zij zet er op de contrabas een mooie laag weemoed en luie swing onder. Haar tegenspel geeft de teksten een bijzondere lading. Zij zijn geen duo, maar wel een twee-eenheid. Subtiel zet zij de puntjes op de i.